zondag, februari 13, 2005
Kijk...
woensdag, februari 09, 2005
Regen.....
Een klein lief meisje stond onder een luifel. Ze had net boodschappen gedaan in de supermarkt, met haar moeder.
Ze zal ongeveer 6 jaar oud zijn geweest, dit prachtige roodharige sproetige beeld van onschuld. Het stortregende buiten. Je weet wel, dat soort regen dat goten en afvoerputjes doet overstromen, zo gehaast om de aarde te raken, dat het geen tijd had om de straal wat zachter te zetten.
We stonden allemaal onder deze luifel aan de ingang van de supermarkt. We wachtten, sommigen geduldig, anderen ‘geïrriteerd’, omdat de natuur hun haastige dag in de war had gegooid.
Ik ben altijd wat dromerig als het regent. Ik verdwijn in het geluid en in het gezicht dat de hemel het vuil en het stof van de wereld afspoelt.
Herinneringen van rennen en spetteren ‘als een kind’, zo zorgeloos spelen in je gedachten, als een welkome onderbreking van een voorbije dag met zorgen en stress...
Haar stem was zo mooi toen het de hypnotische trance onderbrak waar we allemaal in gevangen zaten, "Mama, laten we door de regen gaan rennen", zei ze."Wat?", vroeg Mama. "Laten we door de regen gaan rennen!", herhaalde ze. "Nee, lieverd. We wachten dat het wat minder wordt", antwoordde de moeder. Het kind wachtte nog een minuutje en herhaalde: "Mama, laten we door de regen gaan rennen."
"We worden doornat als we dat doen," zei mama. "Nee, dat zullen we niet, mama. Dat is niet wat je zei vanmorgen", zei het meisje terwijl ze aan haar mama's arm trok. "Vanmorgen? Wanneer zei ik dat we door de regen konden rennen en niet nat zouden worden?"
Het meisje zei kalmpjes: "Weet je dat niet meer? Toen je met papa praatte over zijn kanker, toen zei je ‘Als we hier samen doorheen komen,komen we door alles heen!”
Iedereen was opeens muisstil. Ik zweer dat je niets anders hoorde als de regen. We stonden allemaal doodstil.
De volgende minuten kwam er niemand en ging er niemand weg. Mama dacht even na over wat ze zou antwoorden. Sommigen zouden het weglachen of haar voor gek uitmaken. Sommigen zouden zelfs negeren wat ze zei. Maar dit was een moment van affirmatie in een kinderleven.
Een moment van onschuldig vertrouwen, dat - wanneer het gevoed en verzorgd wordt - zal bloeien in geloof in de goede dingen en de hoop van het leven.
"Lieverd, je hebt gelijk. Laten we door de regen rennen. Als het zo moet zijn dat men ons vanuit hierboven nat laat worden, nou, ... dan hadden we misschien juist een wasbeurt nodig," zei mama. Daar gingen ze.
We stonden daar allemaal te kijken en te lachen, toen ze daar vooruit sprongen tussen de auto's door, en jawel, door de plassen. Ze hielden hun boodschappentassen boven hun hoofd voor het geval dat. Ze werden doornat.
Maar ze werden gevolgd door enkele anderen die schreeuwden en lachten als kinderen onderweg naar hun auto's.
En ja, ik ook. Ik rende en werd nat. Ik had ook een wasbeurt nodig.
Omstandigheden of mensen kunnen je geld, je materiële bezittingen en je gezondheid wegnemen.
Maar niemand kan ooit je dierbare herinneringen wegnemen ...
Vergeet daarom niet om ‘tijd’ te maken en de gelegenheden te pakken om elke dag herinneringen te maken.
Voor alles en voor elk doel onder de hemel is er een seizoen en een tijd.
Bewaar de zonnige dagen voor de donkere momenten.
IK HOOP DAT JE STEEDS DE TIJD NEEMT OM DOOR DE REGEN TE RENNEN.
Ze zeggen dat het een minuut duurt om een speciaal persoon te vinden, een uur hen te waarderen, een dag om van hen te houden, maar een heel leven om hen te vergeten.
Neem de tijd om te leven! Houdt contact met je vrienden, je weet nooit wanneer je elkaar nodig hebt.
Van het ‘concert des levens’ heeft niemand een programma ...
Gelezen op Richtjes web-log
Ze zal ongeveer 6 jaar oud zijn geweest, dit prachtige roodharige sproetige beeld van onschuld. Het stortregende buiten. Je weet wel, dat soort regen dat goten en afvoerputjes doet overstromen, zo gehaast om de aarde te raken, dat het geen tijd had om de straal wat zachter te zetten.
We stonden allemaal onder deze luifel aan de ingang van de supermarkt. We wachtten, sommigen geduldig, anderen ‘geïrriteerd’, omdat de natuur hun haastige dag in de war had gegooid.
Ik ben altijd wat dromerig als het regent. Ik verdwijn in het geluid en in het gezicht dat de hemel het vuil en het stof van de wereld afspoelt.
Herinneringen van rennen en spetteren ‘als een kind’, zo zorgeloos spelen in je gedachten, als een welkome onderbreking van een voorbije dag met zorgen en stress...
Haar stem was zo mooi toen het de hypnotische trance onderbrak waar we allemaal in gevangen zaten, "Mama, laten we door de regen gaan rennen", zei ze."Wat?", vroeg Mama. "Laten we door de regen gaan rennen!", herhaalde ze. "Nee, lieverd. We wachten dat het wat minder wordt", antwoordde de moeder. Het kind wachtte nog een minuutje en herhaalde: "Mama, laten we door de regen gaan rennen."
"We worden doornat als we dat doen," zei mama. "Nee, dat zullen we niet, mama. Dat is niet wat je zei vanmorgen", zei het meisje terwijl ze aan haar mama's arm trok. "Vanmorgen? Wanneer zei ik dat we door de regen konden rennen en niet nat zouden worden?"
Het meisje zei kalmpjes: "Weet je dat niet meer? Toen je met papa praatte over zijn kanker, toen zei je ‘Als we hier samen doorheen komen,komen we door alles heen!”
Iedereen was opeens muisstil. Ik zweer dat je niets anders hoorde als de regen. We stonden allemaal doodstil.
De volgende minuten kwam er niemand en ging er niemand weg. Mama dacht even na over wat ze zou antwoorden. Sommigen zouden het weglachen of haar voor gek uitmaken. Sommigen zouden zelfs negeren wat ze zei. Maar dit was een moment van affirmatie in een kinderleven.
Een moment van onschuldig vertrouwen, dat - wanneer het gevoed en verzorgd wordt - zal bloeien in geloof in de goede dingen en de hoop van het leven.
"Lieverd, je hebt gelijk. Laten we door de regen rennen. Als het zo moet zijn dat men ons vanuit hierboven nat laat worden, nou, ... dan hadden we misschien juist een wasbeurt nodig," zei mama. Daar gingen ze.
We stonden daar allemaal te kijken en te lachen, toen ze daar vooruit sprongen tussen de auto's door, en jawel, door de plassen. Ze hielden hun boodschappentassen boven hun hoofd voor het geval dat. Ze werden doornat.
Maar ze werden gevolgd door enkele anderen die schreeuwden en lachten als kinderen onderweg naar hun auto's.
En ja, ik ook. Ik rende en werd nat. Ik had ook een wasbeurt nodig.
Omstandigheden of mensen kunnen je geld, je materiële bezittingen en je gezondheid wegnemen.
Maar niemand kan ooit je dierbare herinneringen wegnemen ...
Vergeet daarom niet om ‘tijd’ te maken en de gelegenheden te pakken om elke dag herinneringen te maken.
Voor alles en voor elk doel onder de hemel is er een seizoen en een tijd.
Bewaar de zonnige dagen voor de donkere momenten.
IK HOOP DAT JE STEEDS DE TIJD NEEMT OM DOOR DE REGEN TE RENNEN.
Ze zeggen dat het een minuut duurt om een speciaal persoon te vinden, een uur hen te waarderen, een dag om van hen te houden, maar een heel leven om hen te vergeten.
Neem de tijd om te leven! Houdt contact met je vrienden, je weet nooit wanneer je elkaar nodig hebt.
Van het ‘concert des levens’ heeft niemand een programma ...
Gelezen op Richtjes web-log
zaterdag, februari 05, 2005
Goedemorgen Nederland!
vrijdag, februari 04, 2005
Een nieuwe werkplek...
....vergt een boel energie!
Dus vergeef mij de weinige interressante blogjes!
Dus vergeef mij de weinige interressante blogjes!
Eindelijk hangen ze....
Dit is wat ik al een tijdje wilde, maar het juiste moment was er nog niet, denk ik!
Maar eindelijk is het dan gebeurt...de gaatjes geboord....alles waterpas(jaja)....
plankjes...
Maar eindelijk is het dan gebeurt...de gaatjes geboord....alles waterpas(jaja)....
plankjes...
vrijdag, januari 28, 2005
Let ook eens op de....
woensdag, januari 26, 2005
Illustrator en schrijver Max Velthuijs overleden
Uitgegeven: 26 januari 2005 07:37
Laatst gewijzigd: 26 januari 2005 07:53
AMSTERDAM - Max Velthuijs, schepper van de wereldberoemde Kikker, is dinsdag in Den Haag overleden, zo heeft een familielid meegedeeld. Hij is 81 jaar geworden.
)
De tekenaar en schrijver van kinderboeken was jarenlang werkzaam in het reclamevak. Pas op latere leeftijd, in 1962, begon hij met illustraties voor kinderboeken. Zijn werk werd vele malen nationaal en internationaal bekroond. Hij drukte zijn stempel op de hedendaagse kinderboekcultuur. 'Kikker is Verliefd' betekende zijn internationale doorbraak.
Velthuijs ontving tweemaal Het Gouden Penseel. In 1977 voor 'Het goedige monster en de rovers' en in 1986 voor 'Klein-Mannetje vindt het geluk'.
Hans Christiaan Andersen Prijs
Vorig jaar kreeg hij in Kaapstad uit handen van de Zuid-Afrikaanse schrijfster Nadine Gordimer en van bisschop Desmond Tutu de Hans Christiaan Andersen Prijs. Die wordt tweejaarlijks uitgereikt aan een schrijver/tekenaar die een belangrijke bijdrage heeft geleverd aan de kinderliteratuur. In 1988 ontving Annie M.G. Schmidt deze prestigieuze prijs.
Velthuijs werd geprezen om zijn krachtige en consistente oeuvre, waarvan 'Kikker' de grote held is. "Hij maakt kinderen uit de hele wereld blij. Al meer dan veertig jaar", prees de jury. Zijn boeken noemde de jury "kleine juweeltjes".
De grafisch ontwerper had op een gegeven moment genoeg van het reclamevak. Hij wilde wel blijven tekenen en deed dat steeds meer voor kinderen. Dat hij dat kon, verklaarde hij als "de vrucht van een lang leven. Het wordt allemaal opgeslagen. Daar heb je geen idee van."
Kikker
Laatst gewijzigd: 26 januari 2005 07:53
AMSTERDAM - Max Velthuijs, schepper van de wereldberoemde Kikker, is dinsdag in Den Haag overleden, zo heeft een familielid meegedeeld. Hij is 81 jaar geworden.
De tekenaar en schrijver van kinderboeken was jarenlang werkzaam in het reclamevak. Pas op latere leeftijd, in 1962, begon hij met illustraties voor kinderboeken. Zijn werk werd vele malen nationaal en internationaal bekroond. Hij drukte zijn stempel op de hedendaagse kinderboekcultuur. 'Kikker is Verliefd' betekende zijn internationale doorbraak.
Velthuijs ontving tweemaal Het Gouden Penseel. In 1977 voor 'Het goedige monster en de rovers' en in 1986 voor 'Klein-Mannetje vindt het geluk'.
Hans Christiaan Andersen Prijs
Vorig jaar kreeg hij in Kaapstad uit handen van de Zuid-Afrikaanse schrijfster Nadine Gordimer en van bisschop Desmond Tutu de Hans Christiaan Andersen Prijs. Die wordt tweejaarlijks uitgereikt aan een schrijver/tekenaar die een belangrijke bijdrage heeft geleverd aan de kinderliteratuur. In 1988 ontving Annie M.G. Schmidt deze prestigieuze prijs.
Velthuijs werd geprezen om zijn krachtige en consistente oeuvre, waarvan 'Kikker' de grote held is. "Hij maakt kinderen uit de hele wereld blij. Al meer dan veertig jaar", prees de jury. Zijn boeken noemde de jury "kleine juweeltjes".
De grafisch ontwerper had op een gegeven moment genoeg van het reclamevak. Hij wilde wel blijven tekenen en deed dat steeds meer voor kinderen. Dat hij dat kon, verklaarde hij als "de vrucht van een lang leven. Het wordt allemaal opgeslagen. Daar heb je geen idee van."
Kikker
maandag, januari 24, 2005
mooie plaatjes...
...dat krijg je wel met dit weer!!
1 April..???
Het is dat alles (teletekst, krant, kalender)mij verteld dat het 24 Januari is, maar anders zou je toch, na het lezen van dit bericht, denken dat het 1 April is!!
Ralph's web-log
